یعد توظیف الأسطورة من إحدی الأدوات التعبیریة الجمالیة التی اهتدی إلیها شعراء الحداثة، واستعانوا بها فی شعرهم، وقد عظم توظیفها فی الشعر الحدیث حتی غدت من أهم ظواهر الأدب الحدیث والمعاصر، وشکل استعمالها سمة من سمات الأدب الحدیث فما یکاد یکون هناک عمل شعری یخلو من الإشارات الرمزیة والأسطوریة، وفی محاولة البحث حول نمط المرأة الشاعرة فی توظیفها الأسطوری، المتناغم مع الطبیعة، تخرج لنا الأسطورة، ویخلق منها صورة ماورائیة أو عجائبیة، فالأساطیر حاضرة فی أشعارها، واستخدمت العدید منها فی نصوصها الشعریة حتی تحرر من خلالها رسائل نصیة تشیر إلی واقعها الشعری، وکیانها الفلسفی والفکری فی الحیاة. أتاح لنا هذا البحث وعبر المنهج التحلیلی المقارن النظر فی تجلیات الأسطورة فی الشعر النسوی، وسلط الباحثون الضوء علی الأدب النسوی وتأثیر الأدب الغربی فی الثقافة العربیة من خلال عقد مقارنة بین أنموذجین من شاعرات الأدب الحدیث، متمثلا بـ(إدیث سیتویل 1887- 1964 / ونازک الملائکة 1923- 2007)، إن ما جعل کتابة هذا البحث کضرورة عند الباحثین هو الغایة من استحضار المضامین الأسطوریة فی قصائد الشاعرات المعاصرات، وحاولنا من خلاله طرح إشکالیة توظیف الأسطورة فی الشعر النسوی الحدیث، واستدعاء الأسطورة بشکل مکثف عند الشاعرتین. تدل النتائج علی تأثیر الأدب الغربی فی التطور الشعری عند نازک بدلیل أن الرموز الإغریقیة هی المسیطرة علی النص الشعری عندها، کما أن هناک بعض الأساطیر الدینیة تبنتها نازک فی خطابها وفقا للروایات المسیحیة، أما إدیث فکانت تخلق رموزاً وصوراً غیر مألوفة من إبداعات عالمها الخاص، ومن خلال هذه الدراسة التوظیفة للأسطورة بین الأدبین العربی والغربی نجد صورة الأسطورة فی معالم الخیال بین الشاعرتین التی تعبر عن النص اللغوی الفنی الممزوج بالتعابیر الملائمة للواقع وکانت لنا الریادة فی استخدامها من خلال دراستنا للثقافتین، یتبین أن توظیف الأسطورة هو نوع من الرجوع إلی الحیاة البدائیة الأولی

نظر به اهمیت نقد علمی و ادبی در شناساندن نقاط قوت و ضعف نگاشته های مختلف، شاید بتوان ادعا کرد که ارزش نقد آثار از خود آن ها کم تر نیست. از این ره گذر، پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی به بررسی و نقد کتاب البنی الأسلوبیة دراسة فی الشعر العربی الحدیث، اثر کمال عبدالرزاق العجیلی، پرداخته و ملاحظات مختصری درباره ی آن در دو جنبة شکلی و محتوایی بیان داشته است. مهم ترین یافته های این بررسی و نقد بیان گر آن است که برخی نواقص و کاستی ها در هر دو جنبة شکلی و محتوایی یافت می شود که برخی از آن ها عبارت است از وجود برخی خطاهای تایپی و نگارشی، عام بودن موضوع، اشاره نکردن به پیشینة تحقیق، ارائة برخی مطالب بدون توجه به آمار، جذابیت نداشتن عنوان اثر و وضوح آن، و جامعة آماری بسیار زیاد که مانع ارائة تحلیل های دقیق و عمیق ازسوی نویسنده شده است. هرچند نباید ازنظر دور داشت که کتاب محاسن فراوانی هم دارد، مانند نقد و تحلیل دیدگاه های دیگران، تازگی و نوآوری ازلحاظ تطبیق دیدگاه جدید بر متون شعری، تعریف دقیق اصطلاحات تحقیق، دوری از استطراد و بیان مطالب خارج و غیرمرتبط به موضوع مطرح شده، پرهیز از تکرار مطالب، ارجاعات دقیق، بهره گیری از مستندات و منابع و مآخذ فراوان و معتبر در موضوع.

تعنی القومیه بانتماء الشعب إلی ارضهم وتراثهم والتغنی بامجادهم وتقدیم مصلحه الوطن علی الاغراض الفردیه. دخلت القومیه فی مضمار الادب وتسلط الضوء علی هویه الشاعر وفکرته الوطنیه ومدی اهتمامه بإحیاء التراث التاریخی، والدینی والثقافی. الشعر الیهودی من الآداب التی تاثر بالتیارات والنزعات القومیه المختلفه وقد یتصل بالمشروع الصهیونی فی العصر الحدیث ولیس ادبا فردیا بل یهتم بقضیه الشعب الیهودی کمعاناته وتوعیه جیلهم فی سبیل ترکیز المفاهیم الوطنیه، والانطواییه، والتغنی بالامجاد والاساطیر العبریه. سعی نحمان بیالیک (1934-1873) سعیا بارزا فی تطور القومیه الیهودیه واوقعها فی سبیل عملیه إنهاض قومه ورفض الاوضاع المرزیه بواسطه المقارنه بین احوال الیهود فی الماضی والحاضر. تغیر بیالیک الشعر الیهودی من الهویه العربیه-الیهودیه فی العصور الوسطی إلی الهویه الغربیه-الصهیونیه فی العصر الحدیث منذ کان الیهود قد استوطنوا فی البلاد العربیه والاندلس وفلسطین الراهنه. وصلت هذه الدراسه إلی ان المیزات القومیه فی شعر بیالیک یعتمد علی المفاهیم الجنسیه، والوطنیه، والتراثیه، وفکره الخلاص ویحاول الشاعر فی جانبها ربط الیهودی بوجوده واسلافه فی سبیل فن تطهیر الشخصیه الیهودیه وتهوید ارض فلسطین وإزاله هویتها العربیه والإسلامیه، فلابد من الإشاره إلی ان فکره الخلاص واهمیه التراث فی اشعار بیالیک صارت کاداه اساسیه لاستنهاض شعبه والحرکه نحو التحدیث والثوره والحرب. تعتمد هذه الدراسه علی المنهج الوصفی-التحلیلی وتهدف غایتها الرییسه إلی دراسه مفهوم تطور القومیه ومفاهیمها فی شعر "نحمان بیالیک" الشاعر الیهودی الحدیث.

یستهدف البحث دراسة ظاهرة التکرار بأنماطه المختلفة فی المجموعة الشعریة المعنونة "العصف المأکول". اتخذ الشاعر الفلسطینی الحدیث هذه التقنیة للتعبیر عما ألمّ بالشعب من مصیبات وویلات إثر الاحتلال الصهیونی من جانب، وإضفاء نمط من أنماط الموسیقی والإیقاع علی شعره من جانب آخر. کما یحاول البحث التعرف علی محاور التکرار وصوره المختلفة التی تمثّلت فی الصوت والکلمة و الفعل و الضمیر و الرموز والعبارة ودور هذه المحاور فی بناء الجملة وقدرتها علی تکوین السیاقات الشعریة الجدیدة معتمدا علی المنهج الأسلوبی. یتبین للقارئ عبر إمعان النظر فی هذه المجموعة الشعریة أنّ التکرار أقام صلات وطیدة بین الشاعر وما أصاب مسقط رأسه من ویلات ونکبات اعتصرت نفسه و من هنا خلق هذا الأسلوب البیانی نمطاً من الأجواء النفسیة داخل النسیج الشعری حیث جعلته یعبّر عنا ألمّ به من آلام نفسیة ومکنونات داخلیة بغیة تثبیت المقصود فی نفسیة المتلقّی. وأخیرًا خلص البحث إلی أنّ الشاعر الفلسطینی اتخذ التکرار أداة ناجعة للکشف عن هواجسه ومشاعره الدفینة، التأثیر فی المتلقّی، ورسم کل ما اقترف الکیان الصهیونی من الممارسات الإجرامیة.

کتاب دانشگاهی امروزه ابزاری مهم برای آموزش به دانشجویان و انتقال اندیشه ها به ایشان است. از همین رو، نقد کتاب دانشگاهی درپی آن است تا این گونه کتاب ها را براساس شاخصه هایی استاندارد بررسی و زمینة بهره وری هرچه بیش تر از این رکن مهم آموزش عالی را فراهم کند. نوشتار حاضر درپی آن است تا با روش توصیفی تحلیلی و براساس شاخصه های ارزیابی شکلی، ساختاری، زبانی، و محتوایی کتاب لغة الشعر العربی الحدیث، مقوماتها الفنیة و طاقاتها الابداعیة نوشتة «سعید ورقی» را بررسی کند و نقاط قوت و ضعف آن را در حوزة نقد شعر معاصر عربی بشناساند. مهم ترین نتایج عبارت اند از شاخصه های ظاهری هم چون طرح جلد، طراحی صفحه، و برجسته سازی در نگارش رعایت شده است، هرچند عنوان روی جلد برجستگی لازم را ندارد. زبان اثر علمی، تخصصی، و متناسب با موضوع و سطح ویژة مخاطبان خود است. فصول کتاب باعنوان کاملاً تناسب دارند. در ترتیب و چینش فصل ها و باب ها نوعی تسلسل منطقی و علمی دیده می شود. کتاب موردبحث جامعیت و روزآمدی لازم را دارد و توانسته با کتاب های هم سطح خود ارتباط برقرار کند.

چکیده عربی:یتبادر إلی الأذهان فی الأوساط الجامعیة مصطلح المدارس الأدبیة، و تبدأ هذه المدارس دراستها المختلفة من تاریخ الأدب و بخاصة تاریخ الأدب الأوروبی منذ القرن السادس عشر عند ما کانت الثورة الفرنسیة الکبری عام 1789 فی ذروتها. و بواسطة الأسلوب الکلاسیکی طیلة القرن السابع أخذت هذه المدارس صورتها الأکثر شیوعا. و یمکن اعتبار هذه المدارس إلی حد ما بقایا الطرق الیونانیة والرومانیة القدیمة فی القرون الوسطی و إن هذه المدارس الأدبیة لم تکن ولیدة اکتشاف فردی أوجماعی و التی تظهر من فراغ، و تسیطر علی جمیع الأدب بل کانت سائدة بشکل جعلها تبرز أکثر من غیرها من المدارس الاخری.تسعی المقالة التی بین أیدیکم لتستوعب الرئالیة أو الواقعیة، و دراسة هذه المدرسة الأدبیة بشکل عام و من ثم تتطرق إلی الأسباب التی أدت إلی تفوق هذه المدرسة علی المدرسة الرومانسیة.   چکیده فارسی:امروزه مکتب های ادبی اصطلاحی است که در محافل یا کرسی های دانشگاهی بسیار شنیده می شود. این مکاتب ادبی گوناگون که در ادبیات، به ویژه تاریخ ادبیات اروپا از آنها نام برده می شود، از قرن شانزدهم یعنی اوج انقلاب رنسانس و اومانیسم آغاز می گردد و توسط سبک کلاسیسم در طی قرن هفدهم، صورت وسیع تری به خود می گیرد. این مکاتب ادبی را شاید بتوان تا حدودی بازمانده شیوه های کهن یونان و روم یا قرون وسطی دانست. مکتب های ادبی، اختراع یا اکتشاف فردی خاص یا گروهی معین نبوده که به یکباره پدید آمده و بر کل ادبیات سایه افکند، بلکه همواره وجود داشته و فقط در دوره ای، سبکی یا طریقتی معین پر رنگ تر از بقیه ایفای نقش کرده است. مقاله پیش رو سعی بر آن دارد که به یکی از این سبک های ادبی یعنی رئالیسم یا همان واقع گرایی بپردازد. لذا در ابتدا این مکتب ادبی مورد مطالعه و بررسی اجمالی قرار می گیرد، سپس دلایل چیرگی آن بر سبک رومانتیسم در شعر معاصر عربی مطرح می شود.

با توجه به کاربرد دو اصطلاح «درایه الحدیث» و «فقه الحدیث» در مباحث و علوم مربوط به حوزه حدیث، و مشاهده خلط هایی که در کاربرد این دو اصطلاح بین دانشمندان این فن واقع شده است، این مقاله در صدد ایضاح این دو اصطلاح با توجه به کاربرد هر یک از آنها در تاریخ حدیث است. این امر با مروری بر تحول کاربرد «درایه الحدیث» در سه مقطع تاریخی از عصر ورود حدیث تاکنون، و مقایسه آن با معنای امروزین «فقه الحدیث» تبیین شده است و در هر مقطع نسبت «درایه الحدیث» با «فقه الحدیث» به لحاظ منطقی مشخص گردیده است.

الملخصقد تحری الفصحاء والبلغاء قدیما و حدیثا فی إبداء اتجاهاتهم الفکریة و تحلیة رؤسهم المخبوءة فی قالب الشعر لما للشعر من جرس و موسیقی تجعله أبلغ تأثیرا علی الفکر والوجدان و أکثر استجابة للحفظ، و أسرع مخامرة للنفس، و أقوی لصوقا بالقلب.و لا ترتبط ظاهرة الشعر بالحضارة، بل کانت موجودة عند کل الأمم، فالشعوب البدائیة کان لها شعر أیضا، و لکنالعرب بفطرتهم مطبوعون علی الشعر لبداوتهم و ملاءمة بیئتهم لتربیة الخیال لأن الشعر فن فیه ذوق و فکر و عاطفة و سمو خیال و إمتاع لنفس فکانالعرب یبادهون بالشعر و یروونه و یستثیرون به الهمم فیالغزوات والحروب، و یستعینون بفحول الشعراء لما جربوا من وقع الشعر و تأثیره فی شحذ الهمم و إثارة الغیرة.

"مبانی" به معنای اصول و اساس هر چیزی است. در علوم نیز به اصول، بنیان ها و اجزای اصلی تشکیل دهنده هر علم گویند، که آن علم بدون آن ناقص خواهد بود. این مبانی از آن جهت که در هر علم متعددند، عموما درباره علوم به صورت جمع آن کاربرد دارد، مثل "مبانی تفسیر" یا "مبانی علم الحدیث و ...؛ "فقه الحدیث نیز دارای اصول و مبانی متعددی است که "فهم حدیث بدون آن شکل نمی گیرد. این مبانی، همان "پیش دانسته ها" – و نه پیش فرض ها- یی است که غالبا ریشه در سایر علوم دارد. "فقه الحدیث دارای سه دسته مبانی است : "مبانی مشترک" فهم متن، که برای فهم هر متنی از جمله حدیث لازم و موثر است؛ مبانی اختصاصی متون وحیانی "از جمله حدیث صحیح یا "سنت مقطوعه"؛ و "مبانی اعتقادی" فهم حدیث. این مبانی می تواند با "مبانی شخصیه" متفاوت باشد.